zaterdag 24 maart 2018

Talenknobbel



Als kind hoorde ik wel eens dat sommige mensen een talenknobbel hebben. Uren heb ik gespendeerd aan het zoeken ernaar op mijn eigen lichaam. Ik dacht dat het echt een fysieke uitstulping was op een willekeurig ledemaat. Omdat ik het maar niet kon vinden ging ik stiekem ook bij de mensen rondom mij op zoek. Hier en daar vond ik wel iets, waarvan ik vermoedde dat het een talenknobbel kon zijn, maar als ik hen dan vroeg naar hun kennis van het Engels, Frans, Duits, Spaans of Chinees, kreeg ik enkel een vreemde wenkbrauwfrons als antwoord. Als ik er met mijn vingertje naar wees, dan kreeg ik een boze blik.

Nu weet ik ondertussen wel dat ‘talenknobbel’ een abstract begrip is, iets dat je als kind nog niet echt kan vatten. Mijn gevoel voor taal is vele jaren later gelukkig goed ontwikkeld en ik hou echt van taal, in al zijn vormen. En wijzen met mijn vinger doe ik ook niet meer.
Maar als ik over de klanken nadenk, en vooral verder reflecteer en begin te vergelijken, de woorden met smaak verder proef, dan kom ik toch weer tot vreemde bedenkingen.
Het Engels vind ik erg goed klinken en er zit wat mij betreft wel logica in. Maar je hebt zo van die woorden…

Neem nu ‘previously’: het klinkt als gesmolten kaas, langzaam sijpelend uit een cordon bleu en in contact komt met een veel te hete pan.
‘Achievement’ geeft me altijd de neiging om iemand 'gezondheid' te wensen.
Als ik ‘anybody’ hoor, doet dat me telkens aan een mortuarium denken.
En ‘breakfast’, dan zie ik een wat ruimere auto die veel te snel rijdt.
Bij het woordje 'one', dat soms klinkt als 'won', begrijp ik het helemaal. Als je de eerste bent, heb je nu eenmaal gewonnen. 

In het Frans heb ik het ook, dus het ligt zeker niet aan het Engels. Luister eens naar ‘beaucoup’. Ik weet niet wat het met jou doet, maar ik denk dan aan een mooi en geraffineerd kapsel. Er zijn ook veel woorden die echt klinken als een onomatopee. ‘Chaque’, het kapmes bij de slager. ‘Tout’, een aarzelende toeter. ‘Peu’, een defecte toeter. ‘Soit’, als je uitglijdt in je bad. ‘Mais’, een schaap dat kort van stof is. ‘Moi’ is een klapzoen. ‘Eau’, een uitroep bij een prachtige waterval. ‘Risque’ klinkt als een snelle haal over alle staafjes van een xylofoon. Zo kan ik nog lang doorgaan. Begrijp me niet verkeerd: ook het Frans kan ik wel smaken.

In het Duits vind ik ‘sagen’ zo goed. Als je teveel zegt, vervalt het al eens in zagen. ‘Weiter’ opent horizonten. Bij ‘bleiben’ hoor ik een tiener praten, die net zijn eerste blokjes heeft gekregen. ‘Teufel’ lijkt wel een merk van dure kookpotten, waarmee je het lekker bruin bakt. ‘Uberhaupt’ zijn een hoop taxi’s in een file. ‘Wahrheit’ klinkt alsof je ernaar moet zoeken. ‘Zwischen’ is moeilijk uit te spreken en lukt het best tijdens het flossen. ‘Gl├╝cklig’ is het eerste slokje van een heerlijke wijn op kamertemperatuur. ‘Irgendwas’ doet me telkens denken aan een paar sokken, die samen in de wasmachine gaan maar waarvan er eentje nooit meer uitkomt. Jammer genoeg doet ‘umbringen’ me aan een flashy sportmerk denken. Toch vind ik Duits nog wel ok.

Zullen we de andere talen maar even laten rusten? Ik voel ergens een bultje opkomen…





Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Reactie krijgen op een schrijfsel is het teken dat je gelezen wordt! Dank je wel hiervoor!