zondag 15 juni 2014

Oost west...


Het huis is eindelijk aan me gewend geraakt. Ik voel hoe het ontspannen even zucht en de schouders, bij wijze van spreken, laat zakken.

Als ik er ’s nachts in ronddool is het niet meer op zijn hoede, maar stelt het zich open. Het geeft gewillig mee. Elke trede veert soepel mee, zodat mijn stappen weer comfortabel worden en een duwtje krijgen. Geen enkele trede kraakt meer. Al de weerbarstigheid is verdwenen.

Het huis heeft me aanvaard. Eerst leek het er op dat het een strijd zou worden. Maar ik besloot niet mee te doen. Ik zou blijven, me wat nederig opstellen tegenover deze hoop bakstenen, die me enkel maar wilden uitspuwen.

Al vlug hield ik van dit huis. Ik hield van de sfeer, de geschiedenis en de kleine details waarachter lange en oude verhalen schuilden. Het heeft lang geduurd voor het zijn weerstand opgaf. Na de vorige bewoners was het het vertrouwen wat kwijt.

Maar deze nacht voelde ik de kentering. Ineens was er die klik. Het stelde zich open. De muren gaven het op om op me af te komen. De deuren gingen veel vlotter open dan dicht en bleven voortaan uitnodigend op een kiertje staan. Mijn voeten raakten geen ijskoude tegels meer maar een uitnodigende vloer. De vele kamers waren geen labyrint meer, maar gezellige plekjes.

Het dolen ’s nachts werd korter, omdat nu elk plekje een stukje thuis is.






Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Reactie krijgen op een schrijfsel is het teken dat je gelezen wordt! Dank je wel hiervoor!